Ikona Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny

Ikona Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny, 

Scena Zaśnięcia Bogarodzicy to przedstawienie śmierci  Marii, matki Chrystusa (gr. Κοίμησις [„Koimesis”] — „Zaśnięcie”). Koniec ziemskiego życia Dziewicy Maryi, obrazowo opisuje śmierć jako sen, w pełni zgodny z ideami chrześcijańskimi. Głęboka wiara chrześcijan w życie po śmierci, w zmartwychwstanie, kiedy dusze zmarłych ponownie i na zawsze odnajdą swoje ciała, pozwoliła zobaczyć śmierć nie jako koniec wszystkiego, ale jako przejście do stanu oczekiwania, powszechnego zmartwychwstania i wiecznej chwały. Opierając się na tej koncepcji śmierci, chrześcijanie już w czasach pierwotnego Kościoła postrzegali śmierć męczenników i Świętych jako rodzaj zasypiania (cerkiewno-słowiańskie „uśpienie”), jako narodziny do nowego życia. 

W centrum przedstawienia znajduje się ciało Bogurodzicy, spoczywające na wysokim, ozdobnym łożu (marach). Przy łożu ukazani są zgromadzeni Apostołowie oraz postacie z kadzidłem i księgą. Powyżej w obłokach Jezus Chrystus trzymający w dłoniach jej duszę w postaci niemowlęcia w powijakach (prześcieradło pogrzebowe). Chrystus przybył po duszę Marii w otoczeniu Aniołów. Poniżej łoża przedstawienie apokryficznej opowieści o żydowskim kapłanie Jefoniaszu (inna wersja opowieści podaje odmienne imię – Athonios), który usiłował zniesławić Matkę Bożą, wywracając łoże z jej ciałem. Jednak zaledwie go dotknął, pojawił się Archanioł Michał z mieczem i obciął mu dłonie, które przyrosły do łoża. Gdy uczynił pokutę i nawrócił się, Bogurodzica sprawiła cud i przywróciła mu ręce.   

U góry napisy objaśniające cyrylicą „Успение Пресвятой Богородицы“.

Pole Ikony, ujęte czerwonym pasem.

Tył Ikony dwie szpongi.

Tempera na desce, podkład kredowo – gipsowy, nimby złocone. 

Rosja XIX/XX wiek, 

wymiary 39,8/31,8/0,9 cm